30# Kalanlar – Tezer Özlü

 “Kültür bir şeye cesaret edebilme sorunudur. Okumaya cesaret edebilme, bir görüşe inanmaya cesaret edebilme, görüşlerini açıklayabilme cesaretidir.”

Processed with VSCO with a5 preset

Kalanlar
Tezer Özlü

Yapı Kredi Yayınları

Otobiyografi, Psikolojik
4 (5 üzerinden)

Özlü’nün kaleminin beni depresif dünyalara çektiğini Çocukluğun Soğuk Geceleri’nde söylemiştim. İnce ama dolu dolu olan bu kitap Tezer Özlü’nün öldükten sonra geride bıraktığı notlarından ve güncelerinden oluşuyor. Aslında kitaptaki metinlerin çoğu Almanca’ymış ve ablası Sezer Duru Türkçe’ye çevirmiş.

Huzursuz bir ruhun cümlelerini okuyorsunuz. Hayatı düşünüyor ve sorguluyorsunuz. Hakkında söylenecek pek fazla bir şey yok. Sizi alıntılarla baş başa bırakayım. Görüşmek üzere.

”Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.”

”Bir şeyin değişeceği beni ürkütüyor,bir şeyin değişmeyeceği de.”

“İnsanın başkalarına söyledikleri, kendi duymak istedikleridir. Yazdıkları, okumak istedikleridir. Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir.”

“Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda yaşamım bitti. Bilmiyorum, nerede, ne zaman. Ve işte o bittiği yerde başladı. Acının sonunda. Acı ile…”

“Doğumun bile bir kökünden kopma idi. On yaşıma kadar, çevremi özellikle çevremdeki sessizliği kavramaya çalıştım… Yirmi yaşım ile otuz yaşım arasında aklın bittiği yerleri ve çıldırmanın sınırlarını aradım… Otuz yaşım ile kırk yaşım arasında ne akıllı ne de çılgındım. Dünyayı kavradığımı sandım… Kırk yaşındaydım. Bugün, gecenin bazı saatlerinde kitlenin anlamsız gürültüsü içinde boğuluyorum… Kendimi öldürmeye çalışıyorum… Özlemlerim kalmadı. Bıraktım. Hepsini kendi ve benim dünyamı anlamaları için bıraktım… Ve bana ölümsüzlerin sonsuz acıları kaldı.”